Blog
Birileri İnsanların Yaşayamayacağı Bir Yerde Bu Mamutu Kesmiş
Avlanma aleti ya da insan varlığına dair başka bir iz olmadığı için, mamutun kalıntılarını parçalayan kişilerin kimliği bir gizem olarak kalıyor.
www.arkeofili.com
Birileri, 26.000 yıl önce insanların yaşayamayacağı kadar soğuk bir yerde bu mamutun kalıntıları üzerinde kasaplık işlemleri yapmış.
Mamutun aktif olarak avlanıp avlanmadığı veya insanlar tarafından bulunduğunda zaten ölü olup olmadığı belirsiz. C: Stojakowits, P., et al. (2026).
Avlanma aleti ya da insan varlığına dair başka bir iz olmadığı için, mamutun kalıntılarını parçalayan kişilerin kimliği bir gizem olarak kalıyor.
Yaklaşık 29.000 ile 25.000 yıl önce arasında batı ve orta Avrupa, bölgenin Son Buzul Maksimumu’nun buz tutmuş kıskacına düşmesiyle birlikte neredeyse insan yaşamından yoksundu. Şaşırtıcı biçimde araştırmacılar, güneydoğu Almanya’da tam da bu döneme tarihlenen kasaplık işlemlerine tabi tutulmuş bir yünlü mamut kalıntısı buldu. Bu da hayvanı kimin öldürdüğüne dair soru işaretlerini gündeme getiriyor.
Konuyu daha da gizemli kılan şey, eski iskeletin yakınlarında insan etkinliği ya da iskanına dair başka hiçbir izin bulunmaması. Araştırmacılar herhangi bir alet, kültürel eser ya da yerleşim saptamadı, dolayısıyla mamuta ya da onu kesenlere ne olduğunu açıklayamıyorlar.
Bavyera’daki Taimering köyünde keşfedilen ve henüz erişkinliğe varmamış büyük mamut iskeleti, 72 kemikten ve 2,45 metre uzunluğunda bir dişten oluşuyor. Hayvanın kaburgalarında, taş bir bıçakla yapılan kasaplık işlemiyle açık bir biçimde ilişkili olan bir dizi kesik izi fark edildi. Hatta kaburgalardan birinin, üzerinde başka şeylerin kesildiği bir kesme tahtası olarak kullanıldığı görülüyor.
Radyokarbon tarihlemesi, mamutun 26.900 ile 25.300 yıl önce arasında öldüğüne, yani Geç Gravettian kültürüne denk geldiğine işaret ediyor. Bu dönem Son Buzul Maksimumu’nun başlangıcına tanıklık etti ve Avrupa’daki insan nüfusunda büyük bir düşüşle ilişkilendiriliyor.
Büyük buzlanma manzaraya yayıldıkça, kıtanın bugünkü Portekiz ve doğu Romanya’ya karşılık gelen bölgeleri dışındaki tüm alanlarında demografik bir çöküş yaşandı. Almanya ve çevre ülkelerde, daha önce yerleşmiş tüm insan popülasyonları yaklaşık 29.000 yıl önce arkeolojik kayıttan tamamen yok oldu.
Dijital fotoğrafçılıkla belgelenmiş kesik izleri. C: Stojakowits, P., et al. (2026).
Çalışmanın yazarları, “Aynı zamanda Batı ve Orta Avrupa’da yerleşim sürdürülen geri kalan bölgelerde yaşayan tahmini mutlak insan sayısının ortalaması, 2.800’den 1.000’e düşerek yalnızca üçte birine indi. Bu da meta-popülasyonu büyük olasılıkla en az uygulanabilir popülasyon eşiğine yaklaştırdı” diyor.
İnsanlar Avrupa’da soyu tükenmenin eşiğinde ve Almanya’da hiç bulunmuyorken, Taimering’de Geç Gravettian kültürü döneminde birinin bir mamutu kesmiş olması oldukça tuhaf görünüyor. Çalışmanın yazarlarına göre hayvanı avlayan kişiler her kimse, Son Buzul Maksimumu bölgedeki tüm insan etkinliğini tamamen durdurmadan önce Bavyera’ya yapılan en son seferlere katılan en son insanlar arasında olmalı.
Yazarlar, bu Geç Gravettian kültürü avcı-toplayıcılarının doğudan gelmiş olabileceği üzerinde de duruyor. Çünkü mamut avcılığı orada batı Avrupa’dakine kıyasla daha yaygındı. Ancak bu Buzul Çağı kasaplık işlemleriyle ilişkili herhangi bir alet ya da kültürel eser bulunmadığı için, kim olduklarına ya da nereden geldiklerine dair çok fazla bir şey söylemek olanaksız.
Araştırmacılar mamutun nasıl öldüğünü, insanlar tarafından aktif olarak avlanıp avlanmadığını ya da başka bir şekilde öldükten sonra yalnızca leşinin işlenip işlenmediğini de ayırt edemiyor. “Mamutun insanlar tarafından öldürülüp öldürülmediğini ya da insanlar leşi işlediğinde hâlihazırda ölü olup olmadığını söyleyemiyoruz.”
Bu olağanüstü olayların nasıl geliştiğine dair başka ipuçları olmadığı için vaka hâlâ aydınlatılamadı. Şimdilik yazarların bu sahneden çıkarabildiği tek şey şu: “Belgelenen insan etkinlikleri büyük olasılıkla, Son Buzul Maksimumu’nun yarattığı kesintiden önce Geç Gravettian kültürü avcı-toplayıcılarının Bavyera’ya yaptığı en son seferlerden birini temsil ediyor.”
IFL Science. 3 Haziran 2026.
Makale: Stojakowits, P., et al. (2026).
Bu yazı hakkında yorum bulunamamıştır. İlk yorumu siz ekleyebilirsiniz >