Güney Afrika’da 2 Milyon Yıllık Homo erectus Fosili Bulundu

www.arkeofili.com

Güney Afrika’daki Drimolen’de bulunan 2 milyon yıllık bir kafatası parçası, Homo erectus’un bölgede erken ortaya çıktığını destekliyor.

Homo erectus, Viyana Doğa Tarihi Müzesi. C: Wikimedia Commons

Güney Afrika’daki Drimolen Ocağı’ndan çıkan yeni bir fosil grubu, Homo erectus’un erken ortaya çıkışına dair kanıtlara katkıda bulunuyor ve Paranthropus robustus’taki değişimlerin izini sürüyor.

La Trobe Üniversitesi ve ortak kurumlardan araştırmacılar, Drimolen’de 1992 ile 2019 arasında kazılarak çıkarılan 18 hominin fosilini inceledi. Bu fosillerin birçoğu daha önce hiç tam olarak tanımlanmamıştı. Bu da alanın fosil kaydının bazı kısımlarının incelemeye kapalı kalmasına yol açıyordu.

DNH 127 olarak bilinen bir kafatası parçası, yetişkin bir Homo erectus’a ait. Örnek yaklaşık 2,04 ile 1,95 milyon yıl öncesine tarihleniyor. Buluntu, türün Drimolen’de yaklaşık 2 milyon yıl önce var olduğuna dair önceki kanıtları destekliyor.

Önceki kanıtlar arasında, yaklaşık iki ila dört yaşındaki bir çocuğa ait DNH 134 fosili de bulunuyordu. Araştırmacıların alandaki yetişkin bir Homo erectus’un neye benzediğine dair bilgisi daha sınırlıydı. DNH 127 artık aynı erken döneme ait yetişkin bir örnek sunuyor.

Fosilin yaşı, Güney Afrika’daki yetişkin Homo erectus kaydını, Gürcistan’daki Dmanisi’den çıkan 1,8 milyon yıllık yetişkin fosillerden çok daha öncesine yerleştiriyor. Kanıtlar, Homo erectus’un yaklaşık 2 milyon yıl önce Afrika’nın güneyinde erken bir dönemde ortaya çıktığı görüşünü destekliyor.

Homo erectus, cinsimiz Homo’nun erken bir üyesi ve sonraki insanların olası bir atası. Yeni bulunan fosil, bu türü Paranthropus robustus ile aynı ortama yerleştiriyor.

Yeni tanımlanan 18 fosilden 14’ü Paranthropus robustus’a ait. Biri Homo erectus’a aitken, üçü cinsi ve türü belirlenemeyen Hominin olarak sınıflandırılmaya devam ediyor. Ekip ayrıca Drimolen’deki Paranthropus fosillerini Güney Afrika’daki diğer alanlardan çıkan örneklerden ayırt etmeye yardımcı olan yeni bir çene özelliği de tespit etti.

Güney Afrika’da bulunan 2 milyon yıllık Homo erectus fosili. C: Martin, J. M., Leece, A. B., Baker, S., Herries, A. I. R., & Strait, D. S. (2026).

Bulgular, Drimolen’de ayrı bir Paranthropus robustus popülasyonu bulunduğu fikrini destekliyor. Araştırmacılar fosilleri, yaklaşık 1,8 milyon yıl öncesine tarihlenen malzemeler de dahil olmak üzere Swartkrans ve Kromdraai’den çıkan kalıntılarla karşılaştırıyor. Farklılıklar, Paranthropus robustus içinde yaklaşık 200.000 yıl boyunca gerçekleşen küçük değişimlere işaret ediyor. Dişler ve çiğneme için kullanılan kaslar büyüdü. Bu örüntü, sert ve dayanıklı besinleri işlemek için daha güçlü bir çiğneme sistemine doğru bir geçişle örtüşüyor.

İki hominin aynı dönemde farklı fiziksel yollar izledi. Homo erectus’un beyni daha büyük, azı dişleri ise daha küçüktü. Paranthropus robustus ise beyin boyutunu şempanze beyninden yalnızca biraz daha büyük düzeyde korurken çok büyük azı dişleri ve güçlü çiğneme kasları geliştirdi.

Her iki tür de aynı geniş arazide yaşadı ve Drimolen mağara tortullarında birlikte görülüyor. Alandaki nüfus sayıları, daha sonra modern insanlarla ilişkilendirilen soyun lehine değildi.

Drimolen’de yaklaşık 2 milyon yıl önce Paranthropus robustus bireylerinin sayısı, Homo erectus’unkini 10’a 1’den fazla oranda geçiyordu. Bu örüntü, iki homininin ayrı evrimsel yollar izlerken bir arada yaşadığını gösteriyor.

Araştırmacılar ayrıca Drimolen’deki ayrı popülasyon için Paranthropus robustus ukusa adını destekliyor. Çalışma, yeni fosillerde bu gruplandırmayı destekleyecek kadar anatomik farklılık bulunduğunu ortaya koyuyor.

Drimolen Ocağı, insan atalarına ait en zengin fosil bölgelerinden biri olan Güney Afrika’daki İnsanlığın Beşiği’nde yer alıyor. 1992’den bu yana yapılan kazılar, geniş bir hominin kalıntısı koleksiyonu ortaya çıkardı. Yeni tanımlanan fosiller, henüz tanımlanmamış çok sayıda örnek barındıran bu kayda daha fazla ayrıntı katıyor.

La Trobe University. 30 Eylül 2026.

Makale: Martin, J. M., Leece, A. B., Baker, S., Herries, A. I. R., & Strait, D. S. (2026). Annals of Human Biology, 53(1).